Article

การภาวนาไม่ต้องไปเน้นให้มันนิ่ง ให้มันสงบ
เพราะมันจะไม่รู้ตัวว่าคิด
มันไม่เห็นกิเลส

เราฝึกสติให้รู้เท่าทันความคิด เราทุกข์เพราะสติเราไม่ทันความคิด
พอทันความคิด ไม่ตามไปคิดกับมัน มันก็ดับของมัน ไม่เข้าไปทุกข์กับมัน

ถ้าเราไปบริกรรม ไปนั่งหลับตาจะเอาแต่สงบ แต่ไม่เห็นความคิด ก็ไม่เห็นกิเลส
พอเลิกบริกรรม กิเลสมันเข้ามาก็ไม่ทัน ไปทุกข์ไปสุขกับมัน

สะสมกำลังสติ กายมันเคลื่อนไปไหวมา ก็รู้
จนมันแยกกาย แยกจิต มันก็จะไปเห็นความคิด

เห็นความคิดนี่ได้ต้นทางแล้ว ถึงตอนนี้ทุกข์มันก็ลดน้อยถอยลง
อัตตาตัวตนก็ลดลงเอง โดยไม่ต้องไปนั่งคิดพิจารณา

เห็นความคิดแล้ว ก็รู้เห็นไปแบบ ไม่ต้องทำอะไร
เห็นแล้วทิ้ง
เห็นแล้วไม่ต้องไปแทรกแซง
ไม่ต้องหาเหตุ หาผล
สร้างเหตุไปเรื่อยๆเช่นนี้
เมื่อเหตุมันถึงพร้อม
ธรรมชาติจะเป็นให้เอง

อ.บี กลุ่มเพื่อนรู้สึกตัว
29 พ.ค. 69